home

Zappa w Internecie

biografie Zappy

zespoły, nagrania, dyskografia

teksty   

wywiady

artykuły zagraniczne

artykuły polskie

nowe na stronie

varia   

indeks


Wywiad przeprowadzony w Buffalo, chyba 22 października 1976. Wszystkie informacje o wydawnictwie znajdują się na stronie AFKA (tłumaczył: andrzej rogowski)


O jeden motel za dużo z Frankiem Zappą

Alan B. Milman

Foxtrot, listopad 1976

      "Frank Zappa lider i kompozytor The Mothers of Invention oraz proroczy filozof rockowej sceny. Zappa, ikonoklasta i satyryk, specjalizuje się w wygłaszaniu celowo szokujących stwierdzeń ujawniających niedomagania naszego społeczeństwa."

      Tak napisano w magazynie Life w 1968, próbując jakoś ogarnąć muzyczny świat Franka Zappy. Po ośmiu latach zadanie to jest wciąż jednakowo trudne. Mothers of Invention rozpadli się w 1969 i wznowili działalność już niecały rok później. W 1971 ukazał się film Zappy 200 Moteli, a w 1973 jego płyta (Apostrophe) weszła do pierwszej dziesiątki najlepiej sprzedających się albumów.

      Przez te wszystkie lata Frank Zappa stosował w swej pracy zarówno media wizualne jak i dźwiękowe. Zappa zdaje się być zafascynowany możliwościami jakie dają telewizja, film oraz nagrania i w ciągu ostatnich dwunastu lat używał wszystkich tych trzech środków wyrazu. Odniósł przy tym liczne sukcesy i tylko kilka porażek.

      Karierę nagraniową Zappy można podzielić na trzy okresy: etap pierwszy, 1965-1969 był okresem satyrycznym i do niego właśnie odnosi się cytat z Life z 1968. Od wytykania wad systemu społecznego we Freak Out do burleski rodem z lat pięćdziesiątych w Reuben & The Jets, Zappa często kierował swój oskarżycielski palec na wiele różnych spraw, ale zawsze z sardonicznym uśmiechem na twarzy. Drugi okres, 1970-72 to współpraca Mothers z Flo & Eddie. Mark Volman i Howie Kaylan, obydwaj doskonali wokaliści, pomogli rozwinąć wizualne aspekty koncertów grupy, a elementy sztuki filmowej zawsze były wplecione w ich wykonania, podczas gdy Zappa pozostawał w tle, zajmując się głównie dyrygowaniem, pozwalając by Flo & Eddie prowadzili występ.

      Lecz gdy w 1972 F&E postanowili zająć się swoimi własnymi karierami nagraniowymi, Frank Z. znowu stał się postacią pierwszoplanową. Ten ostatni okres najpełniej prezentuje jego muzykę graną przez artystów tej miary co, na przykład, George Duke. Okres ten jest też najbardziej udanym z finansowego punktu widzenia, lecz nie stało się to kosztem jakichkolwiek kompromisów ze strony Franka Zappy. Wygląda na to, że, w końcu, reszta świata zdołała nadrobić dystans jaki miała do jego muzyki.

      Jednak zanim ta reszta świata zdąży złapać oddech, Frank Zappa znowu będzie daleko z przodu, znowu poza ich zasięgiem. Wywiad ten przeprowadzono w motelu Buffalo Holiday Inn pod koniec października:

AM: Jakie są imiona twoich dzieci?

FZ: Moon Unit, Dweezil i Ahmet Rhodan.

AM: Czy ich imiona ograniczają jakoś ich życie towarzyskie?

FZ: Nie, wszyscy w klasie im ich zazdroszczą.

AM: Jak rozpoczęła się działalność pierwszych Mothers?

FZ: Wstąpiłem do zespołu saksofonisty Dave'a Coranado, w skład którego wchodzili Ray Collins, śpiew i harmonijka, Jimmy Carl Black perkusja, Roy Estrada na basie oraz ja na gitarze prowadzącej, co skutkowało wydaniem Freak Out w 1965.

AM: Jaka jest prawdziwa historia "Mondo Hollywood"? [fragmenty: 1 / 2]

FZ: Był to film zrobiony przez pewnego gościa z L.A. w 1965, w którym wystąpiliśmy, wraz z wieloma innymi ludźmi. Nie wiem co z tego wyszło, bo nigdy nie widziałem wersji końcowej, nic więcej ci na ten temat nie powiem.

AM: Czy kiedykolwiek byłeś zaangażowany w produkcję filmu porno, jak sugerowała to prasa?

FZ: Nie.

AM: Czy istniała jakaś rywalizacja pomiędzy Velvet Underground a Mothers podczas debiutu Velvet w Fillmore West w 1967?

FZ: Chodziło raczej o menadżerów obu zespołów, którzy nie pałali do siebie sympatią, a Lou Reed nigdy nie powiedział o mnie dobrego słowa; powiedział, "On (Zappa) powinien umrzeć."

AM: Czy płyta Magic Mufflors [Mufflers] (nagranie Zappy i Kapitana Beefhearta z 1965) oraz zestaw 13 płyt zostaną kiedykolwiek wydane?

FZ: Co to jest Mufflors? Nie ma takiej płyty. Dostarczę gotowy produkt kiedy Warner Brothers w końcu zdecyduje się co z tym zrobić. (zestaw 13 płyt).

    (Pomimo zaprzeczeń Zappy co do istnienia płyty Magic Mufflor, z nagraniami z Kapitanem Beefheartem z 1956 [?], bootleg ten jest dostępny. Zappa wydawał się bardzo poruszony tą informacją i poprosił o egzemplarz Rolling Stone z listą płyt, na której wymieniono ten bootleg jako jeden z ich ulubionych. Znajduje się na nim niesławne "Black Napkins.")

AM: Czy wiesz, że płyta Lumpy Gravy została usunięta z katalogu MGM Verve?

FZ: Tak, wiem o tym i wydam ją powtórnie jak tylko nawiążę współpracę z kolejną wytwórnią.

AM: Czy Lumpy Gravy wydany przez MGM sprzedaje się dobrze w Europie?

FZ: Nie mam pojęcia. Nie dostałem żadnych tantiem.

AM: Jaka była oryginalna koncepcja Lumpy Gravy, czy miał być to balet?

FZ: Był to utwór muzyczny nagrany na płytę, kiedyś freaki tańczyły do takiej muzyki.

AM: Czy jest jakiś konkretny powód dlaczego nie współpracujesz już z Warner/Discreet?

FZ: Chcę jak najszybciej zerwać z nimi wszelkie stosunki, być jak najdalej od nich. Nie można im ufać. Nie pracuję już z Discreet Records ponieważ zwolniłem mojego dawnego menadżera i partnera Herbie Cohen'a i zatrudniłem nowego, Bennet'a Glotzer'a. [Zappa oskarżył Herba Cohena i jego brata o czerpanie nielegalnych zysków z jego pracy, Cohen oskarżył Zappę o złamanie umowy poprzez zlecenie wydania Zoot Allures konkurencyjnej wytwórni]

AM: Ile złotych płyt miałeś w swojej karierze?

FZ: Jedną w U.S., była to Apostrophe, dwie w Australii, Fillmore i Just Another Band from L.A. "Deseree" było regionalnym przebojem gdzieś w Iowa.

AM: Kiedy zainteresowałeś się produkcją płyty Grand Funk?

FZ: Zadzwonili do mnie w zeszłym roku i miałem akurat trochę czasu pomiędzy tourne, wyszło z tego dobre nagranie.

AM: Będziesz producentem płyt innych zespołów?

FZ: Nie, nie mam na to czasu. Grand Funk skontaktowali się ze mną we właściwym momencie.

AM: Jakie były twoje związki z The Monkees?

FZ: Dyrygowałem sceną w telewizji, w której Mike Nesmith smagał Chevroleta rocznik 45 łańcuchem. W filmie Head prowadziłem krowę z dzwonkiem na szyi.

AM: Co sądzisz o szaleństwie na punkcie disco?

FZ: Świetna zabawa dla tych, którzy to lubią.

AM: Co myślisz o Factory Andy Warhola i jego ubocznych skutkach? Takich jak Iggie, Bowie, Velvets.

FZ: Jeśli komuś się to podoba, to okay. Nie mam na ten temat zdania.

AM: Będziesz nagrywał utwory disco?

FZ: Nie!

AM: Czy piosenka "Disco Boy", ta z twojej nowej płyty (Zoot Allures)? Czy nie jest to satyra na disco?

FZ: Tak.

AM: Jaka będzie twoja nowa płyta z nagraniami na żywo?

FZ: Poczekaj, to zobaczysz.

AM: Czy w tym roku nadal będziesz nosić wiązane spodnie, jak te z zeszłego roku w stylu Women's Wear Daily.

FZ: Wiązane spodnie zawsze będą w modzie.

AM: Czy twój program telewizyjny zostanie kiedykolwiek wyświetlony? [A Token Of His Extreme]

FZ: Tak, jest gotowy i spoczywa w tamtej walizce. Dostałem list od Dona Kirshnera, będzie miał pół godziny w czasie jego programu Rock Concert.

AM: Oglądasz czasami Mary Hartman, Mary Hartman? [parodia oper mydlanych]

FZ: Tak, czasami oglądam.

AM: Sądzisz, że ten serial ma jakieś znaczenie socjologiczne?

FZ: Nie wydaje mi się. Jak wszystko w telewizji.

AM: Dlaczego publikowałeś reklamy swoich pierwszych płyt w komiksach?

FZ: Ponieważ je czytałem i stwierdziłem, że ich czytelnicy są tymi ludźmi, do których chcę dotrzeć. Reklamy pojawiły się w różnych komiksach Marvel Comics. Nikt tego wcześniej nie robił.

AM: Które twoje piosenki ukazały się na singlach?

FZ: Piosenka o zamieszkach Wattsa, "Trouble Comin' Every Day," "My Guitar wants to Kill Your Mama," "Don't Eat Yellow Snow," oraz "Deseree." Nowy singiel (z Zoot Allures) to "Find Her Finer."

AM: Czy uważasz, że twoja kariera staje się komercyjnie coraz bardziej udana?

FZ: Tak.

Uścisnęliśmy sobie dłonie i opuściliśmy ponury pokój motelu Holiday Inn.